Het afgelopen jaar.

 Hey lieve lezers, 

Dat is een hele tijd geleden! De laatste was net na de heramputatie van vorig jaar. Wat nu ook al een jaar geleden is. En wat voor jaar… 

In augustus/september 2025 kon ik eindelijk weer wat lopen op mijn prothese met krukken. Zo fijn maar nog wel erg pijnlijk. Helaas kregen we in september te horen dat mijn vader darmkanker had. Maar het leek met een operatie en misschien chemo op te lossen. Mijn vader is geopereerd en ze hebben de hele tumor kunnen verwijderen alleen was deze al wel door de darmwand heen. Na nader onderzoek bleek het om twee soorten kanker te gaan en zat er ook al wat in de lymfeklieren. Dus toch chemo. Papa is met chemo gestart tot februari, toen was hij klaar. Daarna geen controle, wel weer rustig conditie opbouwen etc. Maar eind begin april kreeg papa toch weer klachten. Na een scan kwam dezelfde dag nog de diagnose; de kanker was terug en overal naar uitgezaaid. Behandeling zou niets meer opleveren. We zijn naar huis gestuurd met de boodschap; herinneringen maken nu het nog kan… 

Dat zijn we gaan doen. We zijn een dag weg gegaan met papa, daarna nog een weekendje weg geweest met zn alle. Maar helaas ging papa heel snel achteruit. Vlak na mijn verjaardag in Mei, kon hij het thuis niet meer volhouden.. Papa is toen naar het hospice gegaan waar hij eerder zelf de locatiemanager was.. zo confronterend voor hem. 1 juni zou papa uiteindelijk euthanasie krijgen, maar twee dagen ervoor is hij nog vrij plotseling overleden op 30 Mei. We waren er allemaal bij gelukkig. En hebben hem vastgehouden tot het einde.. 

Papa heeft altijd een hele belangrijke rol gespeeld in mijn leven. Natuurlijk als vader, logisch! Maar door papa zijn medische kennis heeft hij ook altijd gestreden voor de beste behandelingen voor mij! Hij stond altijd achter mij. Heeft beslissingen moeten nemen over mijn gezondheid die geen ouder zou moeten nemen.. ik ben hem ongelooflijk dankbaar voor alles! En ik mis hem intens… ik zag papa (bijna) elke dag en we belde vaak. In de grote dingen mis ik hem, maar ook zeker in de kleine dingen, zoals even een appje hoe het gaat, een knuffel, een geruststelling. Toch is het raar; na de begrafenis heb ik niet meer kunnen huilen. Dat geeft me soms het gevoel alsof ik niet genoeg om papa geef. Maar nou ben ik sowieso een slechte huiler (is dat een woord? Haha) ik huil niet snel. En papa weet dat ik zoveel om hem gaf en geef!!! Ik heb in het hospice nog met hem kunnen praten en veel geknuffeld. En hij zal altijd in mijn hart zitten! ❤️‍🩹❤️

Soms weet ik nu niet hoe ik door moet.. gelukkig heb ik mama, mijn zussen en mn broer nog!!! Maar het gemis om papa is daardoor niet minder. Hoe langer hij weg is, hoe zwaarder het voelt. Het idee hem nooit meer te zien.. 

Daarnaast is in dezelfde week als papa ook mijn opa overleden.. mijn opa had net als papa een grote rol in mijn dagelijks leven. Ik mis hem ook ontzettend en soms voelt het alsof ik hem vergeet, omdat papa een paar dagen later overleed en ik daar zo mee bezig was.. maar ook hij zit in mijn hart!! ❤️‍🩹❤️

Sinds deze week probeer ik mijn werk bij de gemeente in de keuken weer op te pakken. Dat is lastig maar deze week ben ik wel al mn uren geweest!! Verder gaan we door, meer omdat het moet maar ook omdat ik dat papa heb beloofd. 

Nou, dat was dus zo’n beetje mijn afgelopen jaar sinds de operatie. Zoveel veranderingen. Ik kom er wel weer, even wat hobbels in de weg, maar ik pak het leven weer op denk ik? Voor zover ik dat nu kan. 

Papa's sterven niet

ze glijden hooguit naar de overkant 

Ze leven verder in wie blijft

in woorden en gedachten,

in verhalen, gevoel en tederheid 

Papa's sterven niet

ze blijven altijd in de buurt 

Je ziet hen in de spiegel in een stukje van jezelf

Je voelt hen in de pracht die leven heet

Papa's sterven niet

ze worden bewaarders van de tijd