Afgelopen week

 Daar ben ik weer! 

Afgelopen dinsdag ben ik in Rotterdam bij de prothesemaker geweest. De prothese moest namelijk wat aangepast worden. Helaas heb ik nog steeds enorm veel last van mijn goede been.. hiervoor kan ik komende week naar de revalidatie arts. Maar dit voelde nog zo ver weg.. dus toen we bij de prothesemaker zaten te wachten, is mama naar de afdeling revalidatie gelopen. Ze heeft uitgelegd dat ik er echt doorheen zat en of de arts misschien toch even tijd had voor mij. De assistente is het gaan vragen en het kon! 

De revalidatie arts is bij de prothesemaker komen zitten en heeft geluisterd naar mijn verhaal. En dat ik er echt wel een beetje doorheen zit. Ze heeft tijd gemaakt om naar mijn been te kijken. Er zat wat vocht in. Verder zag ze zo snel niet wat er aan de hand is. Daarom ga ik komende woensdagochtend weer terug naar haar en gaan we bekijken of er iets aan te doen is. Ik hoop het zo want dit is niet meer leuk.. 

Ik loop nu met krukken en thuis vooral in mn rolstoel. Ergens voel ik angst voor mn goede been. Maar ook verdriet; waarom kan het nou nooit eens een periode goed gaan, zonder pijn of iets. Soms ben ik er zo klaar mee. 

Maar ik kan er wel klaar mee zijn, ik zal toch door moeten.. ik hoop nu vooral dat ze woensdag met een soort oplossing komen. En mentaal dat het ook weer wat rustiger wordt in mijn hoofd.. pijn put je zo uit. 

Al zo’n 14 jaar ben ik bezig met mijn gezondheid. Van hartproblemen naar hart operaties, van hartoperaties naar trombose, van trombose naar nog meer operaties en behandelingen en van daar naar amputatie en alles wat daar weer bij komt kijken. Het voelt alsof ik deze jaren vooral geleefd ben, in plaats van geleefd heb. Waar zussen, broer, vrienden en vriendinnen door gingen, stond ik stil. En soms voelt het zo nog steeds.. ik weet in mn hoofd dat ik niet stil heb gestaan, maar zo voelt het wel. Ik heb geen diploma’s gehaald, geen school afgemaakt, geen werk gevonden en ga zo maar door.

Maar ik weet dat ik ook best trots mag zijn op waar ik nu sta. Want 14 jaar geleden had ik nooit gedacht nu 28 te zijn! 

‘ all your life is ahead of you, they say’ But mine feels far behind…